![Ένταλμα σύλληψης για τον 22χρονο που πυροβόλησε 29χρονο – Δίνει μάχη για την ζωή του ο τραυματίας [εικόνες]](https://faistosnews.gr/newsite/wp-content/uploads/2023/08/kriti.webp "Ένταλμα σύλληψης για τον 22χρονο που πυροβόλησε 29χρονο - Δίνει μάχη για την ζωή του ο τραυματίας [εικόνες] 1"){kind=small}
O σκοπός μας ήταν να παρουσιάσουμε αρχικά μια «εισαγωγή» στο θέμα, κι έτσι μιλήσαμε μαζί της για το πώς διαχωρίζεται η πλάκα απ’ το bullying, για την ψυχοσύνθεση των νταήδων και τους λόγους που φέρονται έτσι, για την ψυχολογία του ατόμου που εκφοβίζεται (και το τι μπορεί να κάνει), για τις ομοιότητες και διαφορές του ιντερνετικού bullying απ’ το παραδοσιακό, και τέλος για το πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γύρω ώστε να «σπάσει» ο κύκλος του bullying.
”Ο λόγος που το θύμα φοβάται να απευθυνθεί σε κάποιον άλλον για βοήθεια είναι είτε γιατί νοιώθει ανάξιο για βοήθεια ή γιατί μπορεί να φοβάται για τις επιπτώσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε ακόμα πιο έντονο εκφοβισμό.”
— Τι είναι το bullying και πώς διαχωρίζεται από την πλάκα και το πείραγμα; Πολλές φορές μπορεί να μπερδεύουμε την έννοια του bullying με την έκφραση επιθετικότητας, ή το πείραγμα. Είναι σημαντικό να διευκρινίσουμε τον πραγματικό ορισμό του bullying για να αποφύγουμε τυχόν υπερτίμηση ή υποτίμηση του όρου. Η Ψυχανάλυση αντιμετωπίζει την επιθετικότητα ως ψυχική ενέργεια, παράγωγο της σύγκρουσης των δυο βασικών ενστίκτων, της ζωής και του θανάτου. Η επιθετικότητα για την Ψυχανάλυση είναι άμεσα συνδεδεμένη με το ένστικτο της σεξουαλικότητας και της αυτοσυντήρησης. Σε κάθε περίπτωση αποτελεί μια αναπόφευκτη εκδήλωση της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το bullying, ή αλλιώς και εκφοβισμός ή θυματοποίηση, είναι η σωματική ή λεκτική επίθεση που προκύπτει επανειλημμένα και η οποία περιλαμβάνει μια ανισότητα δυνάμεων. Τον εκφοβισμό δεν τον συναντάμε μόνο στο σχολείο αλλά και στις οικογενειακές και ερωτικές σχέσεις όπως και στον επαγγελματικό χώρο, αλλά συνήθως αυτός που εκφοβίζει στην ενήλικη ζωή, πιθανόν να έχει στο ιστορικό του συμβάντα εκφοβισμού από την παιδική ηλικία είτε από την πλευρά του θύτη ή από αυτή του θύματος. Οπότε έχει ένα μεγάλο νόημα να επικεντρωθούμε και να επιστήσουμε την προσοχή μας στον σχολικό εκφοβισμό προκειμένου να
— Γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι bullies; Οι bullies δεν γεννιούνται, γίνονται. Συνήθως τα παιδιά που είναι bullies (νταήδες) είναι τα πιο δημοφιλή και κοινωνικά αποδεκτά. Αλλά στην πραγματικότητα, παρά τα φαινόμενα, και τα ίδια έχουν υποστεί ή υφίστανται κάποια μορφή εκφοβισμού ή υποτίμησης από την οικογένειά τους, και έτσι διαμορφώνεται και η ανάγκη τους να επιβληθούν στον κοινωνικό τους χώρο. Η πρωταρχική σχέση με την μητέρα, παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην μετέπειτα εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού. Εάν το παιδί δεν έχει αισθανθεί από βρέφος ότι είναι επιθυμητό από την μητέρα, ότι η μητέρα δεν έχει καταφέρει να φιλτράρει με αποτελεσματικό τρόπο τα εξωτερικά αρνητικά ερεθίσματα της εξωτερικής πραγματικότητας και να προστατέψει το βρέφος από αυτά, εάν η μητέρα δεν έχει επενδύσει ψυχικά με θετικό τρόπο την σχέση της με το βρέφος, και το βρέφος έχει εσωτερικεύσει την μητέρα του ως ένα πρόσωπο που το επιθυμεί, το φροντίζει και το θαυμάζει, τότε πολύ πιθανό το παιδί να αναπτύξει έντονα αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης και καταθλιπτικής προσωπικότητας (πιθανόν και βαριές παθολογίες). Αυτά τα αισθήματα μπορούν να έχουν και ως αποτέλεσμα την ανάγκη του παιδιού να επιβληθεί στους άλλους όταν το ίδιο νοιώθει μέσα του πολύ αδύναμο. Αυτός που εκφοβίζει, είναι ανίκανος να αντέξει τα αισθήματα απόγνωσης και ευαλωτότητας που κάθε άνθρωπος νοιώθει, και βιώνει ανυπόφορο άγχος ότι η μάσκα της υπεροχής του μπορεί να πέσει. Δεν αντέχει την ιδέα ότι μπορεί να κριθεί ή να απορριφθεί για τις ατέλειές του. Έτσι ο φόβος του μετατρέπεται σε οργή ως ένας μηχανισμός άμυνας επιβίωσης, απέναντι σε κάποιον που είναι διαφορετικός ή για κάποιο λόγο κοινωνικά πιο αδύναμος, ο οποίος μπορεί να γίνει εύκολο θύμα διότι κατά κάποιο τρόπο αντιπροσωπεύει τα χαρακτηριστικά τα οποία φοβάται αυτός που εκφοβίζει. Επίσης οι έντονες διακρίσεις ανάμεσα στα αδέρφια από τους γονείς, η αυταρχική και εκφοβιστική γονεϊκή συμπεριφορά προς το παιδί, οι σκηνές βίας ανάμεσα στους γονείς, μπορούν να οδηγήσουν στην ανάγκη του παιδιού να εκφοβίσει άλλα παιδιά προκειμένου να διαχειριστεί τον φόβο και τον τρόμο που νοιώθει μέσα του. Αυτός που εκφοβίζει προβάλει –όπως ένας προτζέκτορας στέλνει την εικόνα σε μια οθόνη- την δική του αυτό-απέχθεια πάνω στο θύμα. Αυτό μετά μετατρέπεται σε μίσος απέναντι στο θύμα το οποίο πρέπει να τιμωρηθεί επειδή προκαλεί τέτοιο άγχος σε αυτόν που εκφοβίζει. Ο ‘νταής’ δεν αντέχει να βλέπει την δική του ανεπάρκεια και αδυναμία να ενσωματώνεται στο θύμα, και έτσι πρέπει να το καταστρέψει. Ενώ στην επιφάνεια φαίνεται να είναι μια πράξη κυριαρχίας και υποδούλωσης, ο εκφοβισμός στην πραγματικότητα είναι μια πράξη απόγνωσης, όπου ο ‘νταής’ προσπαθεί μανιωδώς να εξουδετερώσει την φυσική εκδήλωση του μυστικού του δηλαδή, την αποκηρυγμένη αδυναμία του. Ενώ οι πράξεις του μπορεί να είναι επιθετικές και πολλές φορές βίαιες, ο νταής είναι στην πραγματικότητα ένα τρομαγμένο παιδί σε κατάσταση πανικού γύρω από την πιθανότητα να αναγνωρίσει ή να αποκαλύψει τα τρομακτικά αισθήματα της ανικανότητάς του.
— Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γύρω και πώς μπορεί να ‘σπάσει’ ο κύκλος του bullying; Για να αντιμετωπιστεί ο εκφοβισμός πρέπει να υπάρχει ένα ολόκληρο σύστημα στήριξης και πρόληψης. Σχολικοί ψυχολόγοι σε κάθε σχολείο, ομάδες και διαλέξεις ψυχο-εκπαίδευσης γονέων και δασκάλων από ψυχολόγους, ειδικά προγράμματα σε μορφή τάξεων στα σχολεία όπου αντιμετωπίζεται ο εκφοβισμός εκ των έσω όπου τα παιδιά αναλαμβάνουν ρόλους και ευθύνες σχετικά με τον εκφοβισμό που μπορεί να εντοπίζουν (όπως ο ρόλος του διαμεσολαβητή). Να ενσωματώνεται στο Αναλυτικό Πρόγραμμα η επίλυση συγκρούσεων. Να οργανώνονται συνελεύσεις ή παιχνίδια ρόλων με συμμετοχή μαθητών. Να ανατίθεται στους μαθητές να μιλήσουν για σχετικά θέματα στους γονείς ή ακόμη να προσφέρουν υπηρεσίες παρέμβασης για επίλυση συγκρούσεων σε συλλόγους και άλλες οργανώσεις. Οι μαθητές να αναλαμβάνουν να εκπαιδεύσουν άλλους πιο μικρούς συμμαθητές τους στην αντιμετώπιση των συγκρούσεων. Να βοηθούν μικρότερους μαθητές πώς να μάθουν να επιλύουν τις διαφορές τους με διαπραγμάτευση ή με συναινετική λήψη αποφάσεων. Κάποια από αυτά ήδη εφαρμόζονται, αλλά χρειάζεται να γίνει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό και να γίνει σε όλα τα σχολεία.. Ο σχεδιασμός μιας παιδαγωγικής στρατηγικής που στοχεύει στην αντιμετώπιση της επιθετικότητας στο σχολείο θα πρέπει να είναι πολυδιάστατος και να λαμβάνει υπόψη του τους ποικίλους παράγοντες, που έχει αποδειχτεί ότι άμεσα ή έμμεσα εμπλέκονται στην εμφάνιση του φαινομένου. Οι παράγοντες αυτοί έχουν σχέση με την κατάλληλη διαμόρφωση του φυσικού χώρου, τις σχέσεις των εμπλεκόμενων προσώπων και τη μαθησιακή διαδικασία. Η σωστή αντιμετώπιση όλων αυτών των παραγόντων στο σύνολο τους μπορεί να φέρει πολύ θετικά αποτελέσματα και βελτίωση της σχολικής ζωής, παραμερίζοντας βίαιες καταστάσεις. Όλο το σχολικό περιβάλλον θα πρέπει να συντελεί στη δημιουργία θετικού κλίματος και καθημερινά να δίνει την εικόνα της φροντίδας, του σεβασμού, της επικοινωνίας, της υπευθυνότητας. Όλοι μας, προκειμένου να ζήσουμε μια καλή ζωή, θα πρέπει τελικά να μπορούμε κατά την διάρκεια της ψυχολογικής μας ανάπτυξης να αναγνωρίζουμε και να αποδεχόμαστε την δική μας εγγενή μας τρωτότητα, ανικανότητα και ανεπάρκεια. Πρέπει όλοι να συμβιβαστούμε με τις αδυναμίες μας και τις ατέλειες μας. Πρέπει να μπορούμε, όπως λέει και ένας μεγάλος Άγγλος ψυχαναλυτής, ο Adam Phillips, ‘να αντέχουμε να μας μισούν’ και να ξεπεράσουμε το δικό μας μίσος για τα περίεργα και μη αποδεκτά κομμάτια του εαυτού μας. Θα είναι αδύνατον να εξαλείψουμε τον εκφοβισμό εάν δεν καταλάβουμε από πού προέρχεται. Πέρα από το να ενδυναμώνουμε τα θύματα και να αποδοκιμάζουμε τους θύτες, είναι σημαντικό να απευθύνουμε τους βαθιά εγκατεστημένους φόβους και την αυτό-απέχθεια εκ μέρους αυτών που παρουσιάζουν τέτοιες συμπεριφορές.
